ดีจ้า...เฮ้อนังอุ้ยอยากจะบร้า...นี่ต้องมาลงใหม่อีกรอบหลังจากลบอินทรี่ที่แล้วไปให้ตายสิตัวอักษรเล็ก  ๆ ใหญ่ ๆ ไม่เท่ากันไหนเลยต้องมานั่งจัดหน้ากระดาษ แถมต้องก็อปลงเป็นช่วง ๆ โอยยย....ปวดใจค่า~!! ตัวอุ้ยเองบรรยายไรทีนี่ยืดยาวมากมาย เหอ ๆ ใช้ภาษาไทยได้สิ้นเปลืองแท้....อยากปรับปรุงนะ..แต่ทำไงได้ชอบอ้ะ วันนี้ลงให้ประมาณครึ่งหนึ่งก่อนนะมันยาวมากแค่ตอนที่ 1 ตอนเดียวซัดไป 14 หน้าเอ4(มันบร้า)แต่ตอนนี้ไม่ได้แตะฟิคคู่นี้เลย ดองไว่นานแล้วตั้งแต่ตอนบร้าใหม่ๆ ไม่แน่ใจว่าจะมีรมณ์มาแต่งต่อไหม เหอ ๆ ๆเอาแน่เอานอนไม่ได้เล้ยอินังอุ้ย

        คู่ที่แต่งคือ คุโรงาเนะ(เจ้าโฮ่งใหญ่)กะเฟย์(เจ้าเหมียวใหญ่?)คู่นี้เป็นคู่จากสึบาสะของแคมป์(เขียนงี้ป้ะ)เด้อ

                                                    ติ..ได้นะ...จะชมก็ได้ (T^T)

[ficสึบาสะ]

คุโรงาเนะxเฟย์

เสียงที่ส่งไปไม่ถึงใจที่แตกสลาย ราวกับแก้วที่ถูกทำหล่น จะมีวันกลับมาเป็นได้ดั่งเดิมหรือ...รอยยิ้มที่เห็น มันซ่อนอะไรไว้รึเปล่า...

ยามเมื่อดาวตะวันลับหายไปจากฟากฟ้า ราตรีกาลเงียบสงบก็มาเยือนอีกครา ดวงจันทราเรียวเล็กยังคงส่องแสงสว่างนวลตาคอยนำพาเหล่าคณะเดินทางจากต่างภพ ให้สามารถเดินต่อไปได้ในยามค่ำคืนที่อันตรายเช่นนี้ กลางป่าเขารำเนาไพร

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งอันประกอบด้วย ร่างเล็ก ๆ ที่มีดวงหน้ากลมมลน่ารักสมวัยดวงตาสีเขียวมรกตกลมโต เส้นผมสีเปลือกไม้ซอยสั้นประบ่าบางไปมานาม ซากุระ ตามมาด้วยร่างสูงสมวัยของเด็กชาย ผิวที่เข้มเล็กน้อย เพราะตากแดด ดวงตาสีเปลือกไม้ที่มุ่งมั่น คอยระแวดระวังภัยที่อาจเกินได้ทุกเมื่อนาม เชาลันคนต่อมาสูงแกร่งผิวเข้มคล้ำแดด สวมใส่อาภรณ์สีดำสนิทดวงตาสีสดดุจดั่งหยาดโลหิต เรือนผมสั้นตั้งตรงสีเดียวกับอาภรณ์ที่สวมใส่ นาม คุโรงาเนะคนต่อมาสูงโปร่งบอบบาง ผิวขาวใสดุจหยาดน้ำนม เรือนผมทอประกายสดใสสว่างไสวดุจแสงของดวงจันทรา  ดวงตาข้างขวาสีอำพันแลดูเศร้าหมอง ที่ตาข้างซ้ายถูกปิดคาดไว้ด้วยผ้าปิดตาสีหมึก นามเฟย์ และสิ่งมีชีวิตอีกตัวหนึ่ง ตัวกลมขาวจั๊วะราวกับขนมมันจูมีหู นาม โมโคน่า

วันนี่พักที่นี่กันก่อนดีไหมครับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้เอ่ยถาม

 ก็ดีเหมือนกันน๊า...โมโคน่าเมื่อยจะตายอยู่แล้วล่ะเจ้าขนมมันจูร้องประท้วง พลางโยกตัวไปมา

อย่างแกน่ะได้เดินกับเค้าด้วยรึไง ไอ้ขนมมันจู!” เสียงกร้าวทุ่มดังขึ้นจากปากของร่างสูงแกร่ง ที่บัดนี้ วิ่งไล่เตะเจ้าขนมมันจูสีขาวด้วยเหตุที่ว่า เจ้าขนมมันจูได้มาเกาะอยู่บนหัวของเค้าตั้งแต่เริ่มออกเดินทางออกมาจากหมู่บ้านประหลาดนั่นแล้ว หมู่บ้านประหลาดที่เต็มไปด้วยกลิ่นที่ไม่หน้าไว้ใจ...กลิ่นเหม็นของซากสิ่งมีชีวิต กลิ่นของความเศร้าสลด..

แหม..คุโรปอนก็ โมโคน่าเค้าตัวเล็กจะให้เดินคงไม่ไหวหรอก เน้ออเฟย์ ชายหนุ่มร่างบอบบางเจ้าของดวงตาสีอำพันกล่าวขึ้น รอยยิ้มกว้างถูกระบายขึ้นบนใบหน้าขาวใสเนียนละเอียด ของเฟย์

ช่ายยย...เจ้ามันจูสีขาวเมื่อเห็นทางรอดก็รีบคว้าไว้ก่อนพร้อมเดินไปออดอ้อนชายหนุ่มผิวขาว